Nasza strona używa plików cookies, aby zapewnić Ci lepsze doświadczenia i dopasowane treści. Korzystając z serwisu, wyrażasz zgodę na ich użycie. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.

Z pierwszego rzędu

Od Mozarta do Broadwayu. Joyce DiDonato podczas “Mozart Night” na Centralnym Placu Muzyki

Od Mozarta do Broadwayu. Joyce DiDonato podczas “Mozart Night” na Centralnym Placu Muzyki

Warszawska Opera Kameralna zwieńczyła 35. Festiwal Mozartowski galą Mozart Night z udziałem Joyce DiDonato. Występ amerykańskiej mezzosopranistki był nie tylko finałem tegorocznej edycji najstarszego w Polsce festiwalu poświęconego twórczości Wolfganga Amadeusza Mozarta, lecz także jednym z najważniejszych wydarzeń pierwszej edycji Centralnego Placu Muzyki - nowego festiwalu, w którym swoje wydarzenia prezentują najważniejsze warszawskie instytucje kultury. Joyce DiDonato od kilku lat regularnie powraca do Polski. W 2023 roku zaprezentowała w NOSPR w Katowicach swój autorski projekt Eden, a kilka tygodni później wystąpiła na festiwalu Sopot Classic. W 2024 roku zainaugurowała XII Festiwal Oper Barokowych Warszawskiej Opery Kameralnej, ponownie prezentując Eden. Rok…
Czytaj dalej
Powrót „Polskiego Wesela”. Czy zapomniana operetka wytrzymała próbę czasu?

Powrót „Polskiego Wesela”. Czy zapomniana operetka wytrzymała próbę czasu?

Losy Polskiego Wesela Józefa Beera należą do najbardziej niezwykłych w historii operetki XX wieku. Utwór miał światową prapremierę w 1937 roku w Zurychu i w krótkim czasie podbił kilkadziesiąt europejskich scen. Przetłumaczony na osiem języków, jeszcze w tym samym roku został wystawiony w Teatrze Miejskim w Bydgoszczy. Mimo to nigdy nie doczekał się w Polsce pełnej realizacji scenicznej. Rozwijającą się karierę operetki brutalnie przerwała II wojna światowa. Józef Beer, kompozytor żydowskiego pochodzenia, został zmuszony do emigracji, a jego twórczość zniknęła z repertuarów na długie dziesięciolecia. Dopiero po blisko dziewięćdziesięciu latach polska publiczność mogła zobaczyć pierwszą pełną realizację sceniczną Polskiego Wesela.…
Czytaj dalej
„Walkiria” na Baltic Opera Festival. Wotan jako architekt świata

„Walkiria” na Baltic Opera Festival. Wotan jako architekt świata

Nigdy wcześniej podczas Baltic Opera Festival nie widziałam w Operze Leśnej tak licznej publiczności. Frekwencja potwierdziła, że Walkiria Richarda Wagnera była najbardziej wyczekiwanym, a zarazem najważniejszym wydarzeniem czwartej edycji festiwalu. Była to moja trzecia wizyta na Baltic Opera Festival i z każdą kolejną edycją coraz wyraźniej widać, że sopocki festiwal konsekwentnie buduje swoją pozycję na europejskiej mapie wydarzeń operowych. Nieprzypadkowo to właśnie Walkiria znalazła się w centrum tegorocznego programu. W 2026 roku przypada 150. rocznica premiery całego Pierścienia Nibelunga podczas pierwszego Festiwalu w Bayreuth, dlatego wybór drugiej części monumentalnej tetralogii miał nie tylko wymiar artystyczny, ale również symboliczny. Nie bez…
Czytaj dalej
“Tosca” na Centralnym Placu Muzyki. Koncert, który stał się spektaklem

“Tosca” na Centralnym Placu Muzyki. Koncert, który stał się spektaklem

Pierwsza edycja Centralnego Placu Muzyki od razu pokazała ambicje organizatorów. Program przygotowany wspólnie przez warszawskie instytucje kultury łączył różne gatunki i estetyki - od opery i operetki po musical, koncerty symfoniczne, muzykę filmową i recitale światowych gwiazd. Ich najpełniejszym wyrazem okazała się koncertowa Tosca Pucciniego. Pogoda nie zamierzała jednak ułatwiać zadania. Wieczór nie przyniósł ulgi po niemal czterdziestostopniowym dniu, a rozgrzana płyta Placu Centralnego jeszcze długo po zachodzie słońca oddawała nagromadzone ciepło. Mimo ekstremalnych warunków organizatorzy stanęli na wysokości zadania. Kilka punktów wejścia pozwoliło uniknąć kolejek, zadbano o dostęp do wody, a publiczność otrzymała papierowe wachlarze. Dobrze sprawdziło się także…
Czytaj dalej
Siła dobrze opowiedzianej historii. Premiera „Wesela Figara” w Polskiej Operze Królewskiej

Siła dobrze opowiedzianej historii. Premiera „Wesela Figara” w Polskiej Operze Królewskiej

Wesele Figara zajmuje szczególne miejsce w historii Polskiej Opery Królewskiej. Gdy pod koniec 2017 roku teatr prezentował swoją pierwszą pełnosceniczną premierę, był nią właśnie Mozartowski tytuł w reżyserii Ryszarda Peryta, pierwszego dyrektora instytucji. Osiem lat później opera powróciła na scenę Teatru Królewskiego w nowej realizacji Jitki Stokalskiej, inaugurując IX Letni Festiwal Polskiej Opery Królewskiej. Tegoroczna edycja festiwalu została w całości poświęcona twórczości salzburskiego kompozytora. W programie znalazły się zarówno jego najważniejsze dzieła sceniczne, jak i koncerty prezentujące muzykę Mozarta w różnych odsłonach, składając się na szeroki portret jednego z najwybitniejszych twórców teatru muzycznego. Nowa realizacja Wesela Figara wpisuje się w…
Czytaj dalej
Pod presją wspólnoty. “Romeo i Julia” w Operze Narodowej

Pod presją wspólnoty. “Romeo i Julia” w Operze Narodowej

Ostatnią premierą sezonu 2025/2026 w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej został Romeo i Julia Charles'a Gounoda. Spektakl powstał jako koprodukcja z Semperoper Dresden, gdzie miał swoją premierę w maju 2025 roku. Warszawska publiczność otrzymała więc przedstawienie, które zdążyło już wywołać wiele dyskusji po ubiegłorocznej premierze w Dreźnie. Barbara Wysocka proponuje odczytanie, w którym romantyczny wymiar historii schodzi na dalszy plan. Jej Werona nie jest miastem zakochanych, lecz przestrzenią społecznych napięć, kontroli i wykluczenia. Trudno nie dostrzec pewnej ciągłości w myśleniu Barbary Wysockiej o teatrze. Podobnie jak w prezentowanej na scenie Opery Narodowej Tosce, również tutaj architektura staje się czymś więcej…
Czytaj dalej
Więcej niż farsa. „Cyrulik sewilski” w Hamburgu

Więcej niż farsa. „Cyrulik sewilski” w Hamburgu

W nowej inscenizacji Cyrulika sewilskiego, ostatniej premierze sezonu 2025/26 w Hamburgische Staatsoper, Tatjana Gürbaca nie próbuje rozprawiać się z operową tradycją. Interesuje ją przede wszystkim teatralny żywioł wpisany w partyturę Rossiniego. Powstał spektakl dynamiczny, pełen komediowej energii i scenicznych pomysłów, który nie odbiera dziełu lekkości, a jednocześnie pozwala spojrzeć na jego bohaterów nieco mniej schematycznie. Cyrulik sewilski działa niczym precyzyjnie skonstruowana maszyna teatralna, a Gürbaca umiejętnie wykorzystuje ten potencjał. Tempo niemal nie słabnie, a kolejne sceny płynnie przechodzą jedna w drugą. Istotną rolę odgrywa scenografia zbudowana wokół monumentalnej ruchomej konstrukcji przypominającej fragment kamienicy. Zmieniając położenie, odsłania ona kolejne przejścia, schody,…
Czytaj dalej
Między Cavaradossim a Wertherem. Benjamin Bernheim w Elbphilharmonie

Między Cavaradossim a Wertherem. Benjamin Bernheim w Elbphilharmonie

Program hamburskiego koncertu Benjamina Bernheima sugerował repertuarową zmianę. Dwie arie Cavaradossiego przypominały o zbliżającym się debiucie w tej roli w Staatsoper Berlin. W miarę rozwoju wieczoru coraz wyraźniej okazywało się jednak, że jego głównym bohaterem nie jest przyszły Cavaradossi, lecz obecny Werther. To właśnie repertuar francuski okazał się kluczem do odczytania całego wieczoru. Już po otwierającej koncert Recondita armonia z różnych stron sali rozległy się okrzyki „Bravo!”, które miały jeszcze wielokrotnie powracać podczas wieczoru. Dzień wcześniej tenor obchodził urodziny, więc pomiędzy owacjami dało się słyszeć również „Happy Birthday!”. Entuzjazm publiczności nie był jednak wyłącznie reakcją na obecność gwiazdy. Od pierwszych…
Czytaj dalej
Sonya Yoncheva w Elbphilharmonie. Händel jako teatr ludzkich przeżyć

Sonya Yoncheva w Elbphilharmonie. Händel jako teatr ludzkich przeżyć

Sonya Yoncheva nie należy dziś do śpiewaczek kojarzonych przede wszystkim z muzyką Händla. Publiczność zna ją głównie z ról takich jak Tosca, Norma, Maddalena w Andrea Chénier, Desdemona czy tytułowa bohaterka Madama Butterfly. Jednocześnie repertuar barokowy pozostaje ważnym elementem jej artystycznej biografii. To właśnie muzyka Händla odegrała istotną rolę w pierwszym etapie międzynarodowej kariery Yonchevej. Po zwycięstwie w Operalii bułgarska sopranistka zwróciła na siebie uwagę między innymi jako Kleopatra w Giulio Cesare. Później jej kariera stopniowo skierowała się ku repertuarowi romantycznemu i werystycznemu, jednak muzyka Händla nigdy całkowicie nie zniknęła z jej artystycznego świata. Dlatego recital w hamburskiej Elbphilharmonie nie…
Czytaj dalej
Tatiana bliżej współczesności. Asmik Grigorian w „Eugeniuszu Onieginie” w Wiener Staatsoper

Tatiana bliżej współczesności. Asmik Grigorian w „Eugeniuszu Onieginie” w Wiener Staatsoper

Eugeniusz Oniegin Dmitrija Czerniakowa od dwudziestu lat pozostaje jedną z najważniejszych inscenizacji opery Czajkowskiego. Powstały dla Teatru Bolszoj spektakl trafił później na wiele światowych scen, a od 2020 roku znajduje się również w repertuarze Wiener Staatsoper. Dwie dekady po premierze nie stracił nic ze swojej aktualności. Nie dlatego, że reżyser na siłę uwspółcześnia akcję, lecz dlatego, że potrafił wydobyć z bohaterów emocje, które współczesny widz rozpoznaje bez trudu. Czerniakow nie opowiada Oniegina jako historii romantycznej miłości. Znacznie bardziej interesują go samotność, potrzeba bliskości i ludzie, którzy mimo szczerych uczuć nie potrafią się ze sobą porozumieć. Nie zmienia bohaterów Czajkowskiego, ale…
Czytaj dalej