Będąc w Berlinie na Opowieściach Hoffmanna, zdecydowałam się zostać dłużej – głównie dla koncertu Lawrence’a Brownlee i Erin Morley, których do tej pory znałam wyłącznie z transmisji Metropolitan Opera. W październiku ubiegłego roku ukazała się ich wspólna płyta Golden Age, nagrodzona prestiżową statuetką Best Solo Album na OPER! Awards 2026.
Na albumie Golden Age artyści wykonują utwory z francuskich i włoskich oper XIX wieku – od Córki pułku i Don Pasquale, przez Le comte Ory i Rigoletto, po Lakmé i Poławiaczy pereł. Towarzyszący im Münchner Rundfunkorchester pod dyrekcją Ivana Repušicia wypełnia nagranie bogactwem barw i podkreśla dramaturgię utworów, a układ duetów i arii pokazuje naturalną interakcję głosów.
Koncert w Konzerthaus Berlin był częścią wspólnej trasy promującej album Golden Age. Ten sam program był wcześniej prezentowany w Waszyngtonie w Kennedy Center Terrace Theater w 2025 roku, a w marcu 2026 roku odbył się kolejny występ w Madison w stanie Wisconsin. Po Berlinie trasa będzie kontynuowana, obejmując planowane koncerty w Opera Carolina w Charlotte, recital w 92nd Street Y w Nowym Jorku oraz koncert w Koerner Hall w Toronto w ramach Toronto Summer Music.
Na scenie w Berlinie artyści wykonali arie i duety z oper Rossiniego, Bizeta, Delibesa, Belliniego i Donizettiego, w tym fragmenty Córki pułku, Don Pasquale, Le comte Ory, Rigoletto, Lakmé, La Jolie Fille de Perth oraz Il Pirata. Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin wzbogaciła program o fragmenty instrumentalne, m.in. uwerturę do Wilhelma Tella, bachanalia z Samsona i Dalili oraz Bourrée fantasque Chabriera. W wykonaniach śpiewaków szczególnie przykuwały uwagę wysokie dźwięki w arii „Caro nome” z Rigoletto, finezyjne pasaże w duetach z Córki pułku oraz dramatyczne, ekspresyjne wejście w arii „Nel furor delle tempeste – Per te di vane lagrime” z Il Pirata. Te fragmenty wyróżniały się precyzją koloratur i dobrze kontrolowaną frazą, a w duetach głosy prowadzone były równolegle, bez wyraźnego dominowania któregoś z nich.
Sopran Erin Morley jest jasny i lekko prowadzony, z dużą swobodą w górze skali, co pozwala jej pewnie pokonywać ozdobne pasaże i wysokie rejestry bez utraty naturalnej ekspresji. Lawrence Brownlee operuje płynnie prowadzoną górą – jego wejścia w wysokim rejestrze należały do najbardziej efektownych momentów wieczoru. Wspólne wykonania obojga pokazują, jak dwa odmienne typy głosu mogą stworzyć spójną i dynamiczną całość – jej jasne, świetliste brzmienie kontrastuje z jego bardziej osadzonym tenorem, a frazowanie i artykulacja pozostają ze sobą w równowadze.
Dyrygent Renato Balsadonna prowadził Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin z wyczuciem, akcentując zarówno subtelne niuanse w orkiestrze, jak i dramaturgię wspierającą partie wokalne. Orkiestra zabłysnęła szczególnie w solowych wejściach instrumentów, które urozmaicały program i podkreślały głosy solistów, dodając koncertowi ekspresji i barwy.
