W 2027 roku londyńska Tate Modern zaprezentuje wyjątkową wystawę scenografii operowych Davida Hockneya, przygotowaną z okazji jego 90. urodzin. Ekspozycja ma stać się jednym z najważniejszych wydarzeń artystycznych w Londynie i częścią szerokiego programu jubileuszowego Tate.
Hockney jest przede wszystkim kojarzony z malarstwem – jego obrazy, takie jak A Bigger Splash czy Bigger Trees Near Warter, należą do najbardziej rozpoznawalnych dzieł współczesnej sztuki. W ostatnich latach jego twórczość była szeroko prezentowana na dużych retrospektywach, m.in. w Fondation Louis Vuitton w Paryżu. W 2027 roku równolegle z wystawą w Tate Modern odbędzie się także obszerna retrospektywa w Tate Britain, obejmująca siedem dekad twórczości artysty.
W londyńskiej Turbine Hall wystawa skupi się na mniej znanym aspekcie jego dorobku – scenografiach i kostiumach do jedenastu produkcji operowych, stworzonych we współpracy z takimi teatrami jak Royal Opera House w Londynie, Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Lyric Opera w Chicago oraz Opera w Los Angeles. Scenografie Hockneya powstawały w latach 1975-1992 i obejmowały zarówno klasyczny repertuar operowy, jak i projekty teatralne, m.in. Ubu Król. Ekspozycja w Tate Modern ma pokazać, że jego scenografie funkcjonują jako samodzielne dzieła sztuki, które nie tylko ilustrują muzykę, ale same tworzą wyrazisty świat wizualny. Wśród prezentowanych realizacji znajdą się scenografie do oper Mozarta (Czarodziejski flet, Glyndebourne), Straussa (Kobieta bez cienia, Royal Opera House, Covent Garden), Strawińskiego (Żywot rozpustnika), a także Pucciniego (Turandot, Lyric Opera of Chicago) i Wagnera (Tristan i Izolda, Los Angeles Opera).
Scenografie Hockneya to kompletne, samodzielne światy wizualne. W oryginalnych produkcjach operowych malowane tła, przestrzenne dekoracje i koncepcje kostiumów tworzyły środowisko, w którym wykonawcy funkcjonowali wewnątrz dzieła, wchodząc w interakcję z przestrzenią sceniczną. Charakterystyczny język wizualny artysty opiera się na intensywnej kolorystyce i „wymuszonej perspektywie”, technice nadającej scenie wrażenie głębi bez fizycznego poszerzania przestrzeni.
Przykładowo, w Tristanie i Izoldzie niebieski kolor przewija się przez całą produkcję – kostium Tristana, niebo i klif w scenografii tworzą spójną kompozycję, dzięki której czerwień kostiumu Izoldy natychmiast przyciąga uwagę widza. W Kobiecie bez cienia scenografie wypełnione są wzorami i strukturami, odzwierciedlającymi pracę farbiarza i jego żony – bohaterów zajmujących się farbowaniem tkanin – oraz pokazującymi, jak gęsto można wypełnić scenę wizualnie.
Scenografie Hockneya to kompletne, samodzielne światy wizualne. Malowane tła, przestrzenne dekoracje i koncepcje kostiumów tworzyły środowisko, w którym wykonawcy funkcjonowali wewnątrz dzieła, wchodząc w interakcję z przestrzenią sceniczną. Charakterystyczny język wizualny artysty opiera się na intensywnej kolorystyce i „wymuszonej perspektywie”, technice nadającej scenie wrażenie głębi bez fizycznego poszerzania przestrzeni.
Na wystawie w Tate Modern zwiedzający będą mogli doświadczyć tych scenografii w formie multimedialnej instalacji immersyjnej. Projekty Hockneya zostaną zdigitalizowane i wyświetlone na wielkich ekranach w Turbine Hall, tworząc wirtualną przestrzeń operową, w którą można wejść i „przejść” przez nią. Ekspozycja nie obejmuje udziału śpiewaków ani wykonania muzyki na żywo – widzowie zostaną całkowicie otoczeni wizualnym światem Hockneya, jakby znajdowali się wewnątrz jego dzieł.
Otwarcie wystawy planowane jest na lato 2027 roku, choć dokładne daty i szczegóły programu nie zostały jeszcze podane. Projekt jest częścią bogatego programu Tate Modern w tym sezonie, obok premierowych prezentacji innych światowej klasy artystów.
